[Tbilisi. Tylko dla Przyjaciół]

Kinga Nettmann-Multanowska

Paweł Kamza

„Bierz i pij na zdrowie! To moje wino domowej roboty. Tylko dla przyjaciół!”.

Gruzja. Tbilisi. Świat wypleciony z przyjacielskich więzi niczym kosz do zbioru winogron. Przyjaciele! Ci ze szkoły, z podwórka, z pracy, przyjaciele brata i przyjaciele naszych przyjaciół. Przyjaźnie pieczętuje się i utrwala przy stole.Po ferii toastów i wielogodzinnej biesiadzie do domu powracają „przyjaciele”.

„Megobari” (‘przyjaciel’)… już w samym słowie zawarta jest cała głębia i zażyłość zawartej przy stole znajomości—„ten, który jadł z nami z jednego talerza”.

Przyjaciele nie mają przed sobą tajemnic. Żyją więc przy otwartych oknach. Dosłownie. Idąc latem ulicami starych dzielnic Tbilisi można zaglądać do domów. Wielokrotnie zaintrygowana odgłosami dobiegającymi z mieszkań, wspinałam się na palce, aby podejrzeć ćwiczącego gamy małego pianistę, kobietę przyrządzającą chaczapuri, wesołe towarzystwo za stołem wiwatujące na cześć współbiesiadników pijących braterskie wachtanguri. Nie było w tym wścibstwa, raczej chęć dowiedzenia się, czym żyje miasto.

Teraz Państwo mogą przyjrzeć się miastu. W drewnianych ramach, niczym w oknach, na fotografiach Pawła Kamzy ukaże się Państwu Tbilisi—„Tbilisi. Tylko dla Przyjaciół”.

Kinga Nettmann-Multanowska